عمر را باید رفو با کار کرد/وقت کم را باهنر، بسیار کرد (دیوان پروین اعتصامی. انتشارات نمونه.چاپ هفدهم.ص۱۲۸٫رفوی وقت)
انسان خردمند، با هنر وقت کم را به بسیار تبدیل میکند. چرا پروین میگوید: «عمر را با کار باید رفو کرد» مگر عمر تکه تکه است. قصد ندارم که شعر پروین را به باور خودم معنی کنم ولی تلاش دارم کتابهایی را در این یکی دو ساعت بامدادی خواندهام با این شعر به هم پیوند بدهم؛ بگذریم، داشتم در مورد گذر عمر و رفو کردن عمر با کار کردن توضیح میدادم؛ در فصل هیجدهم کتاب هنر خوب زیستن اثر رولف دوبلی به “توهم پایان تاریخ” اشاره میکند و موضوع طرح سوال اینکه “آیا سلیقه و باورهای ۲۰ سال گذشته شما با زمان حال مشابه است و آیا سلیقه و باورهای ۲۰ سال آینده شما با زمان حال یکی است” مواردی را مبنی بر تغییرات در زندگی اشاره میکند، اینکه در گذر زمان، تغییرات زیادی در ما ایجاد میشود و نباید با گذر زمان، ارزش عمر سپری شده، کم و کمتر گردد، بلکه با گذر زمان، عمر ما نیز باید مثل طلا ارزشمندتر گردد؛ اینجاست که باید گفت “عمر را با کار باید رفو کرد” با کار کردن، عمر گرانبها را حفظ کنیم.
وقت کم را باهنر، بسیار کرد. همه ما از کم بودن زمان و وقت گلهمند هستیم و به باور خودمون بدلیل کمبود وقت به همه کارهایمان نمیرسیم. هنرمند کسی است که از داشتههایش بدرستی استفاده کند، داشتن ملاک نیست، بلکه درست استفاده کردن ارزشمند است. دوتا گلوله آتش را به دو نفر بدهید تا بیشترین زمان نگهداری را بسنجیم، هنر را آنکسی دارد که بتواند این گلوله آتش را بیشتر نگه دارد؛ عمر گرانبهایمان نیز ارزشمند است و هنرمند کسی است که این عمر را بدرستی استفاده کند.
۱۴۰۱٫۱۰٫۳۰ ساعت ۰۴:۱۸
