پدر و چه واژه دلگرم کننده‌ای. آن کسی که پدر داره، خدا براش حفظش کنه و آن‌کسی هم که نداره، خدا پدرش را رحمت کنه. بدترین پدرها هم بهترین‌های دنیا هستند، مهم اینه که ما چقدر درکشون کنیم. اصل اخلاق یا پدر درون به ما متذکر میشه که همیشه درون ما پدر و مادری وجود داره و آن چیزی نیست جز وجدان و احساس. بهتره درست درکشون کنیم تا برامون ماندگار باشند. پدر درون من بد نیست بلکه این من هستم که آن را بد تلقی می‌کنم. هیچ پدری بدِ بچه‌اش را نمی‌خواد و هیچ مادری فرزندش را ترک نمی‌کنه، حتی آنهایی که فرزندانشون را از خودشون دور می‌کنند.اصل اخلاق یا پدر درون و مایه‌ی احساس یا مادر همیشه در کنار ما هستند؛ ازشون بخواهیم تا بتونیم زندگی را بسازیم.

پیش خودمون زمزمه کنیم و هرجا گرفتار شدیم و داریم خودمون را از دست میدیم بخواهیم تا پدر و مادرمون ما کمک کنند.

وجدان، ندای درونی است که همیشه بیدار و آماده برای راهنمایی به ما است و این ما هستیم که ندای آنرا گوش کنیم یا از کنارش بگذریم. اصل اخلاق به ما یادآوری میکنه که نگذاریم وجدانمون از دست برود و همیشه در تلاش باشیم که پدر درون ما سر زنده و هشیار باشه.