رفیق و دوست همیشگی، در تنهایی و زندگی و داشتن صداقت برای رشد و بالندگی

گمونم راهی جز رودرویی با خودم ندارم و راست و پوست کنده با خودم درست حرف بزنم . از برای روزهایی که بهش دروغ گفتم، اظهار پشیمانی بکنم. روزی که کفشم را چپ و راست پا می‌کردم، با خودم حرف میزدم و کاری نداشتم که درسته یا نه و فقط با خودم روراست بودم، آخه پاهام کوچیک بود و اگه کفش پای چپ و راست درست پام می‌کردم، توی پام وول می‌خوردند و از پام باز می‌شدند، این بود که برعکس یا چپکی پا کردنم باعث می‌شد، کفش زورکی توی پام بمونه؛ خیلی خوش بود نه!!! چقدر با دلم مهربون بودم و راستش را می‌گفتم.